|
Getting your Trinity Audio player ready…
|
Wytwórnia Filmów Fabularnych w Łodzi (WFF), formalnie utworzona 1 stycznia 1950 roku, była największym i najważniejszym państwowym studiem filmowym w powojennej Polsce. Jej korzenie sięgają jednak jeszcze późnego grudnia 1945 roku, kiedy to na mocy dekretu przekształcono istniejącą halę sportową przy ul. Łąkowej na potrzeby produkcji filmowej, najpierw jako część Przedsiębiorstwa Państwowego „Film Polski”. Wkrótce potem rozbudowano obiekt, dołączając dwie hale zdjęciowe oraz zaplecze techniczne – warsztaty stolarskie, malarskie, sztukatorskie i pracownię krawiecką.
Pierwszym dziełem realizowanym w tym miejscu były zdjęcia do filmu „Zakazane piosenki” (1946), choć formalnie pierwszą gotową produkcją był krótkometrażowy film „Wieczór wigilijny” (1945). W 1953 roku w Wytwórni powstał przy okazji pierwszy polski film kolorowy – „Przygoda na Mariensztacie”.
W kolejnych dekadach WFF stała się głównym centrum polskiego kina fabularnego. Rocznie powstawało tu około 13–20 filmów kinowych, a także dużą część polskich produkcji telewizyjnych i serialowych z lat 60. i 70. W murach wytwórni powstały liczne klasyki polskiego kina – od „Kanału” i „Ziemi obiecanej” Wajdy, przez „Potop” Hoffmana, „Faraona” Kawalerowicza, po „Nóż w wodzie” Polańskiego czy „Przypadek” Kieślowskiego.
WFF była nie tylko miejscem produkcji filmowych: mieściły się tu także laboratoria, atelier, magazyny rekwizytów i kostiumów, studia dźwiękowe, a także postprodukcja dźwięku. Udźwiękawiano tu także ogromne ilości materiału, co sprawiło, iż wytwórnia była jednym z najbardziej kompleksowych ośrodków filmowych w kraju.
Kryzys nadszedł wraz z przemianami polityczno-gospodarczymi w latach 90. – wytwórnia została przekształcona w Łódzkie Centrum Filmowe (ŁCF), którego działalność skupiała się głównie na wynajmie zaplecza inscenizacyjnego, kostiumów, rekwizytów oraz magazynów broni filmowej, zaś produkcja filmowa stopniowo malała. Prywatyzacja w latach 90. i likwidacja w 1998 roku ostatecznie zakończyły okres świetności WFF.
Obecnie teren przy ul. Łąkowej 29 nadal służy filmowi i sztuce, choć funkcje są inne. Działają tu m.in. studio postprodukcji dźwiękowej TOYA Studios, biura filmowe (jak Opus Film, producent m.in. „Idy” i „Zimnej wojny”) oraz oddział Filmoteki Narodowej. Na części terenu powstał Hotel DoubleTree by Hilton, wzbogacony elementami filmowymi – sala kinowa, foyer czy kadry z klasycznych filmów na elewacji. Działa też Klub „Wytwórnia”, pełniący funkcję przestrzeni koncertowej i konferencyjnej.
Fotografia | Narodowe Archiwum Cyfrowe
- Nieistniejąca rzeźba „Pelikany” znajdowała się przed Wytwórnią Filmów Fabularnych przy ulicy Łąkowej 29 w Łodzi.
Dziękujemy za odwiedziny, przeczytanie artykułu i zainteresowanie historią polskich firm oraz rodzimej myśli technicznej. Staramy się w przystępny sposób przypominać o zapomnianych markach, produktach i ludziach, którzy za nimi stoją. Zachęcamy do śledzenia kolejnych materiałów i dzielenia się nimi – każda forma wsparcia pomaga nam rozwijać ten projekt.